''Eγώ δεν πάω Μέγαρο..''

2012-02-04 - 20:50:31 - Λίνα Αντωνιάδου

"ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΑΩ ΜΕΓΑΡΟ..."

Τσουχτερό κρύο έξω στο δρόμο, με τις πρώτες βραδυνές χιονονιφάδες να σκορπίζονται απο τις ριπές του ανέμου κι εγώ να σιγοτραγουδάω την επιτυχία της Ρ. Σακελλαρίου, καθ' οδόν προς το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης...Φυσιολογικά θα είχα στη διαπασών Motley Crue,αλλά είπα κι εγώ να κάνω μια στροφή προς την κουλτούρα (!)...έστω και για λίγο!
Με το που φτάσαμε στον χώρο του Μεγάρου και αφού μας ελέγξαν τα εισητήρια μας, κατευθυνθήκαμε με την παρέα μου προς τις θέσεις μας.Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στο Μέγαρο για να παρακολουθήσει την παράσταση "Rock The Ballet" ήταν λογιών-λογιών...απο κυρίες με ταγιέρ,όπως θα περίμενε κανείς για τον συγκεκριμένο χώρο, μέχρι νεαρούς με φόρμες (...), αλλά στην πλειονότητα τους νεαρές κοπέλες -κυρίως- προφανώς απο σχολές χορού,που είχαν έρθει για να παρακολουθήσουν το πολυδιαφημισμένο χορευτικό θέαμα.
Όση ώρα περιμέναμε να πέσει η αυλαία και ο κόσμος έψαχνε να βρεί τις θέσεις του, απο τα ηχεία του Μεγάρου σιγοπαίζανε ροκιές τύπου U2 και Lenny Kravitz, για να αρχίσουμε να μπαίνουμε σιγά-σιγά στο κλίμα.Η παράσταση ξεκίνησε λοιπόν, με ελάχιστη καθυστέρηση εν μέσω χειροκροτημάτων.
Φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν είμαι ειδήμων του χορού και δη του μπαλέτου...οπότε και δεν μπορώ να προχωρήσω και σε πολύ τεχνικές λεπτομέρειες και περιγραφές για το όλο δρώμενο.Με το που είδα όμως στη σκηνή μια ολιγομελή ομάδα χορευτών,ξυπόλυτους και ενδεδυμένους με τζιν παντελόνια και κοντομάνικα μπλουζάκια, κατάλαβα πως θα παρακολουθούσα κάτι το πολύ εναλλακτικό...για τα δεδωμένα του Μέγαρου Μουσικής φυσικά!
Τον χορευτικό θίασο τον αποτελούσαν μια ομάδα έξη αντρών και -δυστυχώς για εμένα- μονάχα μία κοπέλα...Πρωταγωνιστές ήταν ο Rasta Thomas, ο οποίος είχα ενημερωθεί πως το βιογραφικό του είναι τόσο πλούσιο, που ακόμα και ο Νουρέγιεφ θα πρασίνιζε απο ζήλεια, ο οποίος και επιμελήθηκε την σκηνοθεσία και χορογραφία της όλης παράστασης, η σύζυγος του και τέλος, μια πενταμελής πολυφυλετική ομάδα νεαρών χορευτών, που ακούει στο όνομα "Bad Boys of Dance" και οι οποίοι, με τα άτριχα και λεπτοκαμωμένα κορμιά τους, κάθε άλλο παρά "bad" μου φανήκανε...
Η όλη χορογραφία της παράστασης, αφηγούνταν την προσπάθεια του πρωταγωνιστή να τραβήξει την προσοχή και το ενδιαφέρον της συμπρωταγωνίστριας του απο τα χορευτικά καμώματα των υπολοίπων μνηστήρων της, οπότε και ήταν γεμάτη απο εναλασσώμενους χορευτικούς μονολόγους,εν είδη μονομαχίας...

Η παράσταση συνοδευόταν απο ένα μουσικό pot purri όχι και τόσο rock επιλογών, οφείλω να ομολογήσω με δυσαρέσκεια, αλλά με εξαιρετικά συγχρονισμένα και καλοδουλεμένα video art, τα οποία θα πρέπει να έκαναν εξαντλητικές πρόβες για να καταφέρουν να τα "δέσουν" τόσο καλά με την εξελισσόμενη χορογραφία και φτιάχνανε πάρα πολύ την ατμόσφαιρα!

Η παράσταση χωρίζοταν σε δύο μέρη.Στο πρώτο μέρος ξεχώρισα το χορευτικό ντουέτο των δύο πρωταγωνιστών υπό την μελωδία του "Faithfully" των Journey, που το βρήκα και εξαιρετική μουσική επιλογή, ανάμεσα στις κλαψωδίες των U2 και Coldplay,ενώ εξαιρετικά ενδιαφέρων βρήκα και το χιουμοριστικό/σατυρικό ιντερμέδιο, όπου υπό την φωνή της Μαρίας Κάλλας, ερμηνεύουσας την Carmen, o θίασος διακωμώδησε -αρκετά εύστοχα αν κρίνω και απο την αντίδραση του κοινού- το κλασσικό μπαλέτο, κρατώντας φουσκωτές κούκλες του sex!
Στο δεύτερο μέρος, οι χορευτικές φιγούρες των χορευτών αγγίξαν το εντυπωσιακό, με πιρουέτες που παραπέμπαν σε παιδική σβούρα και με άλματα, που θα αδυνατούσε να εκτελέσει με τόση ακρίβεια, ακόμη και ντοπαρισμένη μαϊμού, αποσπώντας τα χειροκροτήματα και τον θαυμασμό των θεατών!
Δεν ήξερα οτι τα encore συνηθίζονται και σε χώρους έξω απο rock/metal περιβάλλον, αλλά μιάς και ό κόσμος φαίνεται να επέμενε, ο θίασος έκλεισε με άλλα δύο χορευτικά νούμερα κι έτσι, κατά τις 23.00 μ.μ. η παράσταση έλαβε τέλος! Κατά την γνώμη μου, με εισητήριο που κυμαίνοταν απο τα 15 μέχρι και τα 45 ευρώ, αναλόγως με το που καθόσουν, η παράσταση ίσως θα μπορούσε να είναι λίγο πιό χορταστική, αλλά μιάς και δηλώνω άσχετος με το αντικείμενο της παράστασης, δεν ξερω κατά πόσο θα ήταν ανθρωπίνως εφικτό να συνεχίσουν να ξεγοφιάζονται έτσι επι σκηνής οι χορευτές για ακόμη πέντε λεπτά ας πούμε...Παρ' αυτά, θα πρέπει εδώ να συμπληρώσω πως η χορογραφία της παράστασης είχε και αρκετά μοντέρνα στοιχεία, δανειζόμενα απο τον χώρο του hip-hop και της jazz και δεν ήταν αποκλειστικά βασισμένη σε φιγούρες του κλασικού μπαλέτου.

Αυτό που ξέρω να σχολιάσω πάντως, είναι η μουσική επένδυση της παράστασης...Σίγουρα δεν περίμενα να ακούσω Μetallica ή Motley Crue, μιάς και ούτως ή άλλως, ελάχιστα είναι τα τραγούδια τους σε  mid tempo που να προσφέρονται να τα χορέψεις,αλλά πραγματικά την βρήκα περισσότερο pop παρά κάτι άλλο.Mάλλον, το να παίζεις Prince σε στάση plie θεωρείται ακόμη ταμπού στα περισσότερα μέρη του πλανήτη μας, γιατί δεν βρίσκω άλλη δικαιολογία για τον τίτλο της παράστασης!
Πάλι καλά να λες, που το "Bohemian Rhapsody" δεν το τσεκουρώσαν και έτσι άκουσε η κυρία με το ταγιέρ στην μπροστά σειρά ολόκληρο τον ύμνο των Queen για μία και μοναδική φορά στη -κατα τα άλλα εκλεπτυσμένη- ζωή της!

Αφού χόρτασα τόσο "πολιτισμό", αποφάσισα να κλεiσω την βραδυά μου με επιστροφή στα πατροπαράδοτα έθιμα του καλού Έλληνα μεταλλά και κατευθύνθηκα προς το Eightball, για να ξεχαρμανιάσω με λίγο... Μotley Crue!

Nίκος Δαλα-Πείρας
(a.k.a. Roxx Ztar)